Gewoon, wonen.

Hoe beschrijf je je drijfveer voor sociale woningbouw? Of moet ik zeggen volkshuisvesting? Dat is een vraag die ik verrassend lastig vind. Dus werd ik afgeleid en dacht ik aan de kerstdagen en wat ik daarvoor nog in huis wil halen. En dus ook aan de waarschijnlijk drukke supermarkt met talloze mensen. Allemaal mensen die het afgelopen jaar hard gewerkt hebben. Met een beetje geluk vieren ze deze december een paar fijne dagen. Voor al die mensen zet ik me iedere dag in.

Wat is er gezelliger dan fijn thuis zijn met vrienden of familie? Of feestelijker dan proosten op het nieuwe jaar? Dat je lekker op je eigen plek bent en een paar onbekommerde dagen uit kan puffen. Even geen werk en geen gedoe. Gewoon ontspannen, thuis.

Het is voor mij normaal dat we allemaal een betaalbaar en goed huis nodig hebben om daarvan een thuis te maken. Want een thuis is meer dan een dak boven je hoofd. Het is echt een plek om veilig en ontspannen te kunnen zijn. Mijn werk is het om dat mogelijk te maken voor zoveel mogelijk mensen. Iedere dag proberen we vanuit de provincie de woningcrisis op te lossen. Want helaas is een goed thuis een luxe geworden. 

Eerlijk is eerlijk, toen ik actief werd in de politiek was dat ook omdat het vinden van een eigen plek, een eigen thuis, voor jongeren steeds lastiger werd. Ik vond en vind het belangrijk dat jongeren zelfstandig kunnen wonen en niet bij hun ouders moeten blijven omdat er gewoon niks te vinden is. Dat was toen belangrijk en nu helaas nog sterker dan toen. Want het is eigenlijk nu nog moeilijker voor jongeren dan het eind jaren ’80 was.

En ja ik vind het super belangrijk dat we ons juist inspannen voor mensen die een sociale en betaalbare woning nodig hebben. Betaalbare woningen, daar zouden we er gewoon genoeg van moeten hebben. Dat zou in één van de rijkste landen van de wereld toch moeten kunnen? Maar de afgelopen decennia zijn de wachttijden zijn alleen maar langer geworden. Ik wil daar verandering in zien. Daar sta ik iedere ochtend voor op.

En ik erger me aan het misverstand dat sommige hebben dat een sociale huurwoning alleen voor de allerarmsten is. Want als je een sociale huurwoning huurt, ben je niet zielig maar normaal. Je mag er eentje huren met zelfs iets meer dan een modaal salaris. En modaal dat is wat de meeste mensen verdienen. ‘Middenhuur’ is alleen te betalen voor mensen met een flink inkomen. En een koophuis blijft voor de meerderheid van de starters een wensdroom.

Dus is sociale huur voor de sociale meerderheid, zou ik ook kunnen zeggen. En die groep mensen is waar onze samenleving toch op draait. Die voor de klas staan, de handen aan je bed, de thuishulp, maar ook de stewardess, de verkoopster, de schoonmaker, en laat ik dan ook maar de politieagent noemen. Gewone mensen met gewone beroepen die een gewoon huis nodig hebben om hun leven op te bouwen.

Sociale huur is te veel gaan klinken als huisvesting voor mensen die het moeilijk hebben en voor figuren met problemen. Dat beeld van wijken en straten vol zielige figuren geeft me jeuk. Het is zo onterecht en zo fout. Het maakt dat de huizen die voor mensen een oplossing zijn – omringt zijn met het gevoel van problematiek en overlast. Daar moeten we vanaf. Het gaat gewoon om mensen die met je in de rij staan voor de kassa. Ze zijn er voor al die mensen die je straks tegenkomt in de supermarkt, omdat ze ook boodschappen doen voor een paar fijne dagen. 

Ik wens jullie een mooi oud & nieuw en alle goeds voor het nieuwe jaar. En voor alle woningzoekende: een betaalbaar huis.