WE HAVE TO ADVOCATE

In december 2024 hield ik de eerste editie van de 365 Woningzoekenden Kalender in mijn handen. Een kilo zwaar. Letterlijk. Maar het echte gewicht zit in de verhalen: 365 mensen die wachten, zoeken, hopen. Mensen zonder eigen plek. Die noodgedwongen bij familie wonen, op een zolderkamer slapen of hun koffers ingepakt houden – voor als het morgen weer anders moet.

Sindsdien is er veel gebeurd. We boden de kalender aan op de Woontop en gaven hem mee aan leden van de Tweede Kamer. En na de presentatie van de Voorjaarsnota kwamen woningzoekenden zelf in actie. Uit frustratie en onmacht ontstond een petitie – en binnen korte tijd werden meer dan 51.000 handtekeningen opgehaald die werden aan- geboden aan de Tweede kamer. Een krachtig signaal: wij willen gewoon wonen.

We namen de kalender ook mee naar het International Social Housing Festival in Dublin. Daar sprak professor Katriona O’Sullivan. Ze zei: ‘You have to advocate.’ En dat raakte me. Haar oproep om op te komen voor mensen zoals zij was. Omdat woning-zoekenden al genoeg aan hun hoofd hebben. Omdat ze niet voortdurend hun bestaans-recht zouden hoeven uitleggen. Wij willen hun stem zijn. Hun belang agenderen. Omdat zij de rust, ruimte en zekerheid van een thuis nodig hebben om verder te kunnen.

De kalender bracht erkenning en urgentie. Maar ook ongemak. Want het confronteert met iets wat we liever niet zien: het zijn niet alleen de meest kwetsbaren die vastlopen. Ook gewone mensen komen klem te zitten. Mensen die net gescheiden zijn, ouders van wie het gezin groeit, mantelzorgers, starters of ouderen die kleiner willen wonen. Ze kunnen geen kant op. En dat knelt.

Die stilstand brengt stress. Tast je gezond-heid aan. Je werk, je relaties. Mensen functioneren minder goed – niet omdat ze niet willen, maar omdat ze steeds weer moeten improviseren. Omdat er geen struc-tureel perspectief is. Geen doorstroom. Geen zekerheid.

De kalender geeft hen een gezicht. Maar eigenlijk zou dat niet nodig moeten zijn. Beleidsmakers zouden dit menselijke pespec-tief vanzelfsprekend moeten meenemen in hun afwegingen. Niet pas als er een foto bij zit. Niet pas als er een kilo verhalen op hun bureau ligt.

Ik blijf me daar sterk voor maken. Omdat ik geloof in een samenleving waarin gewoon wonen, gewoon kan. En omdat ik weet dat ieder verhaal dat we delen, iets in beweging zet. Professor O’Sullivan had gelijk: You have to advocate. En dat blijf ik doen.